scrummaster.nl

Twee dagen lang werd in het Beijerse Rückersbach een AgileCoachCamp gehouden voor iedereen die zich bezig houdt met het coachen, trainen of begeleiden van Agile organisaties of teams. Vlak voordat het evenement plaats zou vinden werd bekend dat er doordat een deelnemer zich afgemeld had nog een plaats beschikbaar was. Het leek mij leuk om buiten Nederland agilisto’s te ontmoeten en dus besloot ik de kans te pakken en schreef mij in.

Om een of andere reden zijn de Duitse Autobahn en ik geen goede vrienden en dus mocht ik al vrij snel aansluiten in de Stau, om vervolgens in een andere Stau te geraken. Moet je ook maar niet door het Ruhrgebied rijden.

Het resultaat was echter wel dat bij de openingssessie ik te weinig energie had om ook een Lightning Talk te doen, een spontane, maximaal drie minuten durende, Powerpointloze presentatie voor iedereen die wat wilde delen, zijn verwachtingen wilde kenbaar maken of gewoon zijn aanwezigheid kenbaar wilde maken. Een activiteit waar massaal gehoor aan gegeven werd, maar die ik als toeschouwer over mij heen heb laten komen.

De zaterdag was het tijd om de onderwerpen van de OpenSpace te gaan vullen. Een groot deel van de aanwezigen kondingde één of meerdere onderwerpen aan en de agenda werd zo aardig gevuld met interessante onderwerpen.

Eén van de eerste sessies die ik koos ging over het motiveren van een team dat uit interne medewerkers bestaat. De organisator had moeite om zijn team te motiveren om het commitment ook daadwerkelijk als commitment te beschouwen en niemand leek het veel te doen als het niet werd gehaald. Hij was van mening dat het verschil met externe medewerkers was dat deze meer hun best zouden doen omdat ze anders hun geld niet zouden krijgen.

Joseph Pelrine organiseert een sessie met de provocatieve titel “A team doesn’t organise itself” waarin hij beargumenteerde dat het team een onderdeel van het systeem ‘organisatie’ is en eigenlijk het systeem zichzelf organiseert. Een interessante sessie over Cynefin, zelf-organisatie en de technieken om zelf-organisatie te stimuleren.

Twee sessies gingen over ‘dromen’: hoe zou je ideale agile organisatie eruit zien en hoe zou de ideale product owner eruit moeten zien. Dromen leiden tot een hoog Hippie gehalte, maar daar zijn dromen voor. Het bedenken van de ideale product owner is een moeilijkere discussie, er is meer verschil tussen meningen van wat een product owner nou wel of niet zich moet bemoeien met de technische implementatie. Het is afhankelijk van de (slechte) ervaringen van de mensen wat hun mening omtrent dit onderwerp is.

“Why do so many misunderstand velocity?” was goed voor een paar interessante discussies en vragen. Het blijft blijkbaar moeilijk om het verschil in eenheden tussen inschattingen op de product-backlog (gummybears) en inschattingen in eenheden op de sprint-backlog (bananas) te begrijpen. Het mengen van deze twee, of teveel relatie proberen aan te brengen, helpt niet en maakt het nog onduidelijker.

Bij de sessie “Scaling Scrum” waren een aantal mensen van grote bedrijven aanwezig. Het is opvallend dat veel tot een structuur komen die op elkaar lijkt en die verder gaat dan slechts een Scrum of Scrums. Een SoS wordt als onvoldoende ervaren. Ongeacht hoe je het inricht, het wordt moeilijker.

Zondagmiddag werd het geheel afgesloten met een retrospective over de afgelopen dagen. De deelnemers konden hun ervaringen kwijt over de diverse gebieden zoals het conferentie centrum, de inrichting en de planning. Voor mij tijd om weer richting Autobahn te vertrekken naar Nederland.

Ik vond het een geweldig evenement en hoop dat er weer een georganiseerd zal worden, bereikbaar voor meerdere nationaliteiten. Wellicht dan bij ons?